Boisko było obok domu. Dwie bramki, między nimi plac do gry wystarczająco duży, by Jerzy Jeleń mógł grać w piłkę z trójką synów. - To tata zaraził nas miłością do futbolu - przyznaje najstarszy z nich, niespełna 20-letni Mateusz. Jest zawodnikiem Cracovii, wystąpił w czterech meczach pierwszoligowych. Kamil, jego młodszy o rok brat, w niedzielę strzelił gola, który dał Wiśle mistrzostwo Młodej Ekstraklasy.

W domu, przeciwnie, przez długi czas to on był numerem jeden. Bo tylko Kamil zdołał się utrzymać w szkółce piłkarskiej Wisły, do której rodzice zapisali też Mateusza i najmłodszego z trójki braci - Rafała. - Przez to, że grał w Wiśle, od początku w jego przypadku nacisk położony był na piłkę - opowiada "Mati". On trafił do Prądniczanki, klubu znajdującego się znacznie bliżej domu. Treningi zabierały mu mniej czasu niż bratu, więc zdystansował go w nauce. - Mateusz był superuczniem. Świadectwa z czerwonym paskiem, wpisy do złotej księgi. Ja to co innego... - nie ukrywa Kamil Jeleń.

Maturę zdawali w tej samej szkole - piłkarskiej SMS. Mateusz skończył ją w ubiegłym roku. Kamil w poniedziałek w południe miał ostatni egzamin, ustny z polskiego. W niedzielny wieczór wertował jeszcze podręczniki, choć po potężnej porcji wrażeń trudno było się skupić na nauce. W ostatniej akcji meczu z Koroną zdobył przecież bramkę, dzięki której wiślacy zostali młodzieżowymi mistrzem Polski. Zamiast wrócić do domu po obiedzie, wrócił ze złotym medalem...

Mateusz kilka godzin wcześniej odebrał medal brązowy, bo Cracovia w rozgrywkach Młodej Ekstraklasy zajęła miejsce trzecie.

- W oficjalnym meczu zagraliśmy przeciwko sobie tylko raz, w Małopolskiej Lidze Juniorów - przypomina sobie Mateusz. Porażka w tamtych derbach z Wisłą, na boisku przy ul. Wielickiej, nie wywołuje u niego jakichś przykrych wspomnień. W końcu bohaterem meczu był brat... - Pierwszą bramkę strzeliłem, przy drugiej asystowałem. Wygraliśmy 2-1 - wyjaśnia wiślak Kamil .

Biorąc pod uwagę całokształt dokonań, wyżej wtedy stały już akcje "Matiego" (nazywanego też "Jelonkiem", "Irkiem", "Ireneuszem"). W Szkole Mistrzostwa Sportowego miał szczęście trafić na trenera Mirosława Hajdo, który w 2004 roku ściągnął go z Prądniczanki do "Pasów", do prowadzonego przez siebie zespołu juniorów młodszych. Rok później Mateusz zdobył z tą drużyną brązowy medal mistrzostw Polski. Niedługo potem został włączony do pierwszej, seniorskiej drużyny Cracovii. Wiosną 2006 roku, nie mając jeszcze skończonych 18 lat, zadebiutował w ekstraklasie.

"Wejście smoka" Kamila z trybun stadionu przy ul. Reymonta oglądali: tata Jerzy, mama Alicja oraz 4-letnia Emilka, siostrzyczka Kamila, Mateusza i Rafała. Dwaj ostatni mieli wtedy własne sportowe obowiązki: Mateusz trening w siłowni ComArchu, a Rafał piątoligowy mecz jego Prądniczanki z Mogilanami.

Hasło "kibicowanie" nie wzbudza w nich żadnych emocji. Mateusz: - Nigdy nas to nie "kręciło". Gdy zbliżała się sobota, nasi rówieśnicy organizowali się, jeździli na Wisłę, na Cracovię. My nie. My graliśmy - to jest całe nasze życie. Kochamy grać w piłkę, kibicowanie niespecjalnie nas interesuje . Kamil: - Wiadomo, że jak przychodzą derby, to ja trzymam kciuki za Wisłę, a brat za Cracovię. Ale na tym koniec .

Podczas derbów pasiastej stronie sprzyja tata Jerzy, który sam grał w Cracovii. Mama Alicja reprezentuje opcję wiślacką. - W dzieciństwie zawoziła mnie na treningi. Przyzwyczaiła się i tak jej zostało, że teraz kibicuje Wiśle - wyjaśnia Kamil.

Mama zbiera wycinki z gazet, dokumentując dokonania synów. Mateusz, Kamil i Rafał mają wspólną teczkę. Jedna jest także domowa wystawka sportowych trofeów. Obok siebie ulokowane są nie tylko medale i statuetki braci, ale też szaliki Wisły i Cracovii.

- Żeby było śmieszniej, moja dziewczyna, Kasia, trenuje judo w Wiśle - zdradza Mateusz. Z dumą dodaje: - Była mistrzynią Małopolski juniorek, na mistrzostwach Polski zdobyła brązowy medal .

Nie tylko miłość, ale i piłkarski wzór można znaleźć po drugiej stronie Błoń. "Mati", na boisku skrzydłowy, nie ukrywa, że jest pod wrażeniem gry Jakuba Błaszczykowskiego. - Miałem nawet okazję zagrać przeciwko niemu podczas turnieju w Częstochowie - podkreśla.

Mateusz (rocznik 1988) ma własny pokój, Kamil (1989) dzieli swój z Rafałem (1990). "Młody" jest wyższy od braci, na boisku zajmuje pozycje defensywne. - Był niedawno w Wiśle na testach, dobrze się zaprezentował - mówi Kamil. Mateusz: - W niedzielę, kiedy wszyscy cieszyliśmy się z sukcesu Kamila, Rafałowi było trochę smutno, bo wrócił do domu po przegranym meczu z Mogilanami .

Kamil, gdyby nie ta "złota" bramka, miałby za sobą najgorszy sezon w życiu. Jesienią, w czwartoligowym spotkaniu rezerw Wisły z Unią Tarnów, złamał nogę. W Młodej Ekstraklasie zaliczył ledwie trzy niedługie występy. Z kolei Mateusz dużo grał w pierwszej rundzie, ale wiosną - z powodu choroby i urazów - zaliczył tylko 4 spotkania w ME. Wcześniej, po dwóch i pół roku treningów z pierwszą drużyną, został od niej odstawiony. - Pewnie, że mi żal. Ale po tym sukcesie Kamila pomyślałem sobie, że fajnie byłoby, żebym teraz ja się trochę podciągnął... - nie ukrywa gracz "Pasów".