- Pikanterii wydarzeniu dodawał fakt, że podczas swojej piłkarskiej kariery występowałem przez cztery lata w Wiśle - opowiada Ireneusz Adamus, ostatni trener, który poprowadził Cracovię do zwycięstwa w wielkich derbach. - Pamiętam dobrze oba mecze z Wisłą w tamtym sezonie, komplet publiczności na trybunach był i przy Reymonta, i wiosną przy Kałuży. Dla piłkarzy mojej drużyny, złożonej praktycznie z wychowanków Cracovii, ten pierwszy mecz był chyba najważniejszym meczem dziesięciolecia. "Pasy" miały za sobą chude lata, dopiero co awansowały do drugiej ligi.

.

.

Zwycięskiego gola zdobył w 33 minucie Krzysztof Duda - strzałem głową po centrze z rzutu rożnego Rafała Wrześniaka. - To było wyćwiczone na treningach zagranie - podkreśla Adamus. - Nazywaliśmy je "orzeszkiem". Krzysiek Duda, który był obrońcą, przy stałych fragmentach wchodził pod bramkę rywali. W tamtym meczu kryć miał go wtedy Kaliciak lub Świerad - dokładnie nie pamiętam. W każdym razie istotą naszego zagrania było wyblokowanie zawodnika, który miał kryć Dudę. Właśnie taki wyblok zrobił Krzysiek Hajduk, a Duda uderzył piłkę idealnie, po "długim" rogu.

Raptem trzy minuty potem w planie Adamusa na ten mecz korekty dokonał strzelec gola. Duda sfaulował Grzegorza Kaliciaka, dostał czerwoną kartkę - i od tej pory Cracovia grała w "dziesiątkę". Mimo to, do końca udawało się jej realizować pomysł na ten mecz.

- Wisła grała tak, jak chcieliśmy. A chcieliśmy ją zmusić do tego, by do rozgrywania akcji długimi podaniami zmuszony był jej stoper, Giszka. Osiągnęliśmy to dzięki agresywnej grze w środku pola, gdzie bardzo dobrze radzili sobie Hajduk i Rajko. Sami byliśmy w stanie długo utrzymywać się przy piłce, wiślakom utrudnialiśmy jej rozgrywanie - opowiada Ireneusz Adamus.

Więcej w Dzienniku Polskim

Tomasz Bochenek - Dziennik Polski