- Dziś może przedstawiać się Pan tak: Łukasz Skrzyński, 30 lat, podstawowy zawodnik Polonii Warszawa, drużyny lidera ekstraklasy, który wiosną ubiegłego sezonu nie mieścił się w kadrze Cracovii. Zgadza się?

- Zgadza.

- I jak Pan teraz tłumaczy sobie ten paradoks?

- Normalnie. Decyzją trenera Majewskiego, który postanowił odmładzać skład. Choć z drugiej strony do zespołu przyszło dwóch zawodników raptem rok młodszych ode mnie, więc taki stary chyba wcale nie jestem. Ale było, minęło. Szkoleniowiec wymienił część, która jego zdaniem nie funkcjonowała, tak jak powinna, a ja musiałem szukać dla siebie pracy gdzie indziej. Taki zawód.

- Jak na ironię, zrobił Pan spory krok do przodu.

- Cieszę się, że wylądowałem w Polonii, bo to mocny, ambitny i rozwijający się klub. Powstał przecież na bazie Dyskobolii, która regularnie grała w europejskich pucharach. A teraz jesteśmy na pierwszym miejscu w tabeli, i to też nobilituje.

- Jutro wieczorem będzie miał Pan okazję podziękować za to Majewskiemu.

- Nie będę się na nikim mścił ani odgrywał. Nie odczuwam takiej potrzeby. Życie nauczyło mnie pokory.

- Ależ ja mówię o podziękowaniach bez cudzysłowu. Przecież gdyby Majewski uparł się, że ma Pan zostać w "Pasach", to teraz razem z kolegami przeżywałby Pan wielkie rozczarowanie, bo w pojedynkę by Pan drużyny nie zbawił. W zamian dostał Pan lepszą drużynę, lepsze pieniądze, lepsze perspektywy. Nie jest tak?

- (śmiech) To bardzo przewrotny wniosek. Ważne są fakty. W Cracovii nie przegrałem z nikim rywalizacji o miejsce w składzie, bo nie dano mi nawet takiej szansy. Nie zabrano mnie na zimowy obóz, i tyle. Nie grałem w ekstraklasie przez pół roku, więc słowo "wdzięczność" nie jest chyba najbardziej odpowiednie.

- A jakie jest właściwe? Żal?

- Nie, też nie. Z Cracovią łączą mnie wspaniałe wspomnienia i kiedy odchodziłem, nie czułem się przegrany. Do klubu w każdej chwili mogę wejść z podniesioną głową. Zawsze zachowywałem się profesjonalnie, nigdy nie byłem buntownikiem. Mam taki charakter, że zawsze szukam pozytywów, i być może właśnie dzięki temu przetrwałem gorsze chwile.

- Czyli nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło?

- Nigdy nie brałem sobie do serca tego przysłowia, ale dziś mam wrażenie, że w moim przypadku sprawdziło się w stu procentach. Przynajmniej na tę chwilę.

- Z tym transferem do Polonii miał Pan chyba trochę szczęścia, bo niewiele brakowało, a grałby Pan w dołujących teraz Katowicach.

- Prawda, długo nie pojawiały się lepsze oferty. Gdy jednak Legia kupiła Kumbeva, Polonia zaczęła szukać stopera, a ja - co nie było bez znaczenia - miałem w ręku swoją kartę zawodniczą. I spotkaliśmy się z korzyścią, mam nadzieję, dla obu stron.

- Wymienia Pan przed meczem żartobliwe SMS-y z kolegami z Cracovii?

- Nie, lecz w sobotę odwiedziłem ich w klubie. Chwilę pogadaliśmy.

- Widział Pan zazdrość w ich oczach?

- Nie, skąd. Oni na pewno w jakimś stopniu cieszą się, że dalej gram i że wszystko dobrze się ułożyło. Wiedzą, że nie było mi wesoło przez te pół roku.

- W Cracovii spędził Pan mnóstwo czasu [6 lat]. Co Pan zrobi, jak trzeba będzie jutro kopnąć na przykład swojego przyjaciela Pawła Nowaka?

- Jeśli zapobiegnie to utracie bramki, to go kopnę. Nie ma wyjścia. Może to zagranie niezbyt fair, ale faule są wpisane w futbol. Ja jednak nigdy nie byłem piłkarzem brutalnym, dlatego nikogo nie będę kopał dla przyjemności. Sentymentów jednak nie będzie. O spotkaniu na małym piwie pogadamy dopiero po meczu.

• Cały wywiad - "Skrzyński nie chce się mścić" - w POLSKA Gazeta Krakowska

Rozmawiał: Przemysław Franczak - POLSKA Gazeta Krakowska

Fot. Biś